Dinlenme
Durağı

Bazen hiçbir şey olmamışken bile içimizde bir huzursuzluk olur. Her şey yolundayken bile.Hayat akarken bile.Mantıklı bir sebep yokken bile. Ama beden bilir. Göğüste hafif bir sıkışma. Midede belirsiz bir gerginlik. Zihinde sürekli dönen ihtimaller. Çoğu zaman bu hissin adını koymayız. Ama o tanıdıktır. Bu, korkudur. Ve çoğumuz korkuyla karşılaştığımızda aynı şeyi yaparız: ondan uzaklaşmaya çalışırız. Dikkatimizi dağıtırız. Mantık üretiriz. Kendimizi sakinleştirmeye çalışırız.

Merhaba, Bugün seninle biraz dertleşelim, biraz da omuzlarımızdaki (ya da kolumuzun altındaki) yükleri konuşalım istiyorum. Geçenlerde bir arkadaşım bana şu soruyu sordu: "Bir kolunun altına sahiden kaç karpuz sığar?" Atalarımız "Bir koltukta iki karpuz taşınmaz" demişler ama görselerdi halimizi, herhalde bu sözü güncellerlerdi. Çünkü ben –ve biliyorum ki birçoğunuz– hayatımız boyunca sanki birden fazla şeyi aynı anda yapmaya, her şeye yetişmeye programlanmış gibiyiz. Kariyer

Yıllarca aşkı, kalbimin ortasında hissettiğim o ince sızı sandım. Birine ne kadar çok "muhtaçsam", onu o kadar çok seviyorum zannettim. Telefonun ekranı karardığında içimde yükselen o panik dalgasını, "tutku" diye etiketledim. Oysa gerçeği öğrendiğimde, üzerimden koca bir yük kalktı: Sorun sevgimin büyüklüğü değil, "Benlik Farklılaşması" (Differentiation of Self) seviyemin düşüklüğüymüş. İç İçe Geçmek: Aşk mı, Biyolojik Bir Yanılgı mı? Murray Bowen’ın Aile Sistemleri Teorisi

Bazen etrafıma bakıyorum ve kalbimin sıkıştığını hissediyorum. Bazı insanların inatla, ısrarla öfkeyi, karanlığı ve kötü niyeti beslediğini görüyorum. Sanki bu onlar için bir zırh, bir korunma kalkanı. Bu durum sadece çevrelerine değil, en çok da kendi ruhlarına ağır bir yük bindiriyor. Geçenlerde zihnimde şu soru belirdi: "Acaba iyi niyetli olmak doğuştan gelen bir şans mı? Yoksa zorlu bir çocukluk geçiren, sevgisiz büyüyen biri için iyi niyetli olmak imkansız mı?" Bu soruyu

Son günlerde sabah sayfalarımda aynı cümle dönüp duruyor:“Ben neden bir yere tam ait hissedemiyorum?”

Bir zamanlar hayat benim için çok karmaşıktı. Söylenmeyenleri anlamaya çalışıyordum. Gitmekle kalmak arasında kalıyor, sessizliklerde yolumu kaybediyordum. Bir şeylerin peşinden koşmam gerektiğini, bazen varlığımı ispat etmem gerektiğini sanıyordum. Şimdi hayatım çok daha basit. Bana ulaşırsan karşılık veririm. Sessiz kalırsan, ben de sessiz kalırım. Halimi sorarsan, seni gerçekten okurum. Benden gelen şey, bana gelenin yansımasıdır artık. Bu bir mesafe koyma değil. Bu, bir n