top of page

Kendinle Yeniden Bağ Kurmak İçin

Dinlenme
Durağı
İrem İncesu'nun Blogu
Ara


Özel İçerik | Zihnin "Keşke" Tuzağından Çıkmak: Pişmanlığı Kabule Dönüştürme Pratiği
Sevgili yol arkadaşım, bu güvenli alana hoş geldin. Bugün seninle omuzlarımızı aşağı çeken, nefesimizi sığlaştıran ve enerjimizi en çok sömüren o ağır histen, pişmanlıktan konuşacağız. Çoğumuz geçmişte yaptığımız hataların, "yanlış" seçimlerin gölgesinde yaşıyor, zihnimizde sürekli aynı kaseti başa sarıp kendimizi en acımasız yargıcın önüne çıkarıyoruz: "Nasıl bu kadar aptal olabildim?", "Keşke o gün o kararı vermeseydim." Ama sana kendi hayatımdan bir sır vereyim: Ben pişma

İrem Çekiç İncesu
6 gün önce3 dakikada okunur


Özel İçerik | Burası Bir Dönüşüm Değil, "Kalma" Alanı: Birlikte Santosha Pratiği
Sevgili yol arkadaşım, bu güvenli alana hoş geldin. Şu an bu satırları okurken omuzlarının ne kadar gergin olduğunu, nefesini ne kadar sığ aldığını ya da zihninde kaç farklı sekmenin açık olduğunu bilmiyorum. Ama bildiğim bir şey var: Buraya, dışarıdaki o yorucu gürültüden bir anlığına uzaklaşmak için geldin. Sürekli "daha iyi bir versiyonunu" üretmeni bekleyen, durmadan iyileşmeni, hep pozitif olmanı ve potansiyelini bir an önce gerçekleştirmeni dikte eden o dünyaya bugün se

İrem Çekiç İncesu
20 Mar2 dakikada okunur


20'li Yaşlarımı Adadığım 9 Yıllık İlişkinin Ardından: Kendi Yolumu Nasıl Yeniden İnşa Ettim?
Geçtiğimiz günlerde sosyal medya hesabımda paylaştığım bir içeriğin altına, birçoğunuzun kalbinden geçen o ağır ama evrensel soru düştü: "İrem, tüm bunların üstesinden nasıl geldin?" O videonun altında biriken onlarca yorumu tek tek okudum. Çoğunluğu kadınlardan oluşan, aynı acının farklı versiyonlarından geçmiş, o karanlık tünelde kendi yönünü bulmaya çalışan insanların eşsiz dayanışmasını gördüm. Sizi o kadar iyi anlıyorum ki; çünkü o tünelin tam ortasından ben de geçtim.

İrem Çekiç İncesu
12 Mar3 dakikada okunur


Böyle Yaşamak Zorunda Olmadığımı Hatırladığımda Neler Yapıyorum?
Bazen günlerin içine öyle bir dalıyoruz ki, stres, koşturmaca ve zihnimizdeki o bitmek bilmeyen gürültü bizim "normalimiz" haline geliyor. Omuzlarımız kulaklarımıza kadar çıkmış, nefesimiz göğsümüzde sıkışmış bir halde yaşayıp gidiyoruz. Ve en ilginci ne biliyor musun? Çoğu zaman bu acıya, bu sıkışmışlığa mecbur olduğumuzu sanıyoruz. Ta ki o sihirli cümleyi hatırlayana kadar: "Bir dakika ya... Ben böyle yaşamak zorunda değilim." Bu cümleyi kendime hatırlattığım o an, aslında

İrem Çekiç İncesu
5 Mar2 dakikada okunur


Korku Geldiğinde Kaçmak Yerine Kalabilir misin?
Bazen hiçbir şey olmamışken bile içimizde bir huzursuzluk olur. Her şey yolundayken bile.Hayat akarken bile.Mantıklı bir sebep yokken bile. Ama beden bilir. Göğüste hafif bir sıkışma. Midede belirsiz bir gerginlik. Zihinde sürekli dönen ihtimaller. Çoğu zaman bu hissin adını koymayız. Ama o tanıdıktır. Bu, korkudur. Ve çoğumuz korkuyla karşılaştığımızda aynı şeyi yaparız: ondan uzaklaşmaya çalışırız. Dikkatimizi dağıtırız. Mantık üretiriz. Kendimizi sakinleştirmeye çalışırız.

İrem Çekiç İncesu
26 Şub2 dakikada okunur


Bir Koltuğa Sığmayan Karpuzlar ve Yorulan Ruhumuz: Neden "Dur" Diyemiyoruz?
Merhaba, Bugün seninle biraz dertleşelim, biraz da omuzlarımızdaki (ya da kolumuzun altındaki) yükleri konuşalım istiyorum. Geçenlerde bir arkadaşım bana şu soruyu sordu: "Bir kolunun altına sahiden kaç karpuz sığar?" Atalarımız "Bir koltukta iki karpuz taşınmaz" demişler ama görselerdi halimizi, herhalde bu sözü güncellerlerdi. Çünkü ben –ve biliyorum ki birçoğunuz– hayatımız boyunca sanki birden fazla şeyi aynı anda yapmaya, her şeye yetişmeye programlanmış gibiyiz. Kariyer

İrem Çekiç İncesu
19 Şub2 dakikada okunur
bottom of page