Yıllarca aşkı, kalbimin ortasında hissettiğim o ince sızı sandım. Birine ne kadar çok "muhtaçsam", onu o kadar çok seviyorum zannettim. Telefonun ekranı karardığında içimde yükselen o panik dalgasını, "tutku" diye etiketledim. Oysa gerçeği öğrendiğimde, üzerimden koca bir yük kalktı: Sorun sevgimin büyüklüğü değil, "Benlik Farklılaşması" (Differentiation of Self) seviyemin düşüklüğüymüş. İç İçe Geçmek: Aşk mı, Biyolojik Bir Yanılgı mı? Murray Bowen’ın Aile Sistemleri Teorisi’nde buna...

Bazen etrafıma bakıyorum ve kalbimin sıkıştığını hissediyorum. Bazı insanların inatla, ısrarla öfkeyi, karanlığı ve kötü niyeti beslediğini görüyorum. Sanki bu onlar için bir zırh, bir korunma kalkanı. Bu durum sadece çevrelerine değil, en çok da kendi ruhlarına ağır bir yük bindiriyor. Geçenlerde zihnimde şu soru belirdi: "Acaba iyi niyetli olmak doğuştan gelen bir şans mı? Yoksa zorlu bir çocukluk geçiren, sevgisiz büyüyen biri için iyi niyetli olmak imkansız mı?" Bu soruyu sadece kalbimle...

Son günlerde sabah sayfalarımda aynı cümle dönüp duruyor: “Ben neden bir yere tam ait hissedemiyorum?”