Bazen etrafıma bakıyorum ve kalbimin sıkıştığını hissediyorum. Bazı insanların inatla, ısrarla öfkeyi, karanlığı ve kötü niyeti beslediğini görüyorum. Sanki bu onlar için bir zırh, bir korunma kalkanı. Bu durum sadece çevrelerine değil, en çok da kendi ruhlarına ağır bir yük bindiriyor. Geçenlerde zihnimde şu soru belirdi: "Acaba iyi niyetli olmak doğuştan gelen bir şans mı? Yoksa zorlu bir çocukluk geçiren, sevgisiz büyüyen biri için iyi niyetli olmak imkansız mı?" Bu soruyu sadece kalbimle...

Son günlerde sabah sayfalarımda aynı cümle dönüp duruyor: “Ben neden bir yere tam ait hissedemiyorum?”

Bir zamanlar hayat benim için çok karmaşıktı. Söylenmeyenleri anlamaya çalışıyordum. Gitmekle kalmak arasında kalıyor, sessizliklerde yolumu kaybediyordum. Bir şeylerin peşinden koşmam gerektiğini, bazen varlığımı ispat etmem gerektiğini sanıyordum. Şimdi hayatım çok daha basit. Bana ulaşırsan karşılık veririm. Sessiz kalırsan, ben de sessiz kalırım. Halimi sorarsan, seni gerçekten okurum. Benden gelen şey, bana gelenin yansımasıdır artık. Bu bir mesafe koyma değil. Bu, bir netlik hali ....