Sevgili yol arkadaşım, bu güvenli alana hoş geldin. Bugün seninle omuzlarımızı aşağı çeken, nefesimizi sığlaştıran ve enerjimizi en çok sömüren o ağır histen, pişmanlıktan  konuşacağız. Çoğumuz geçmişte yaptığımız hataların, "yanlış" seçimlerin gölgesinde yaşıyor, zihnimizde sürekli aynı kaseti başa sarıp kendimizi en acımasız yargıcın önüne çıkarıyoruz: "Nasıl bu kadar aptal olabildim?", "Keşke o gün o kararı vermeseydim." Ama sana kendi hayatımdan bir sır vereyim: Ben pişmanlık duymayı çok...

Sevgili yol arkadaşım, bu güvenli alana hoş geldin. Şu an bu satırları okurken omuzlarının ne kadar gergin olduğunu, nefesini ne kadar sığ aldığını ya da zihninde kaç farklı sekmenin açık olduğunu bilmiyorum. Ama bildiğim bir şey var: Buraya, dışarıdaki o yorucu gürültüden bir anlığına uzaklaşmak için geldin. Sürekli "daha iyi bir versiyonunu" üretmeni bekleyen, durmadan iyileşmeni, hep pozitif olmanı ve potansiyelini bir an önce gerçekleştirmeni dikte eden o dünyaya bugün sessiz ama çok...

Geçtiğimiz günlerde sosyal medya hesabımda paylaştığım bir içeriğin altına, birçoğunuzun kalbinden geçen o ağır ama evrensel soru düştü: "İrem, tüm bunların üstesinden nasıl geldin?"   O videonun altında biriken onlarca yorumu tek tek okudum. Çoğunluğu kadınlardan oluşan, aynı acının farklı versiyonlarından geçmiş, o karanlık tünelde kendi yönünü bulmaya çalışan insanların eşsiz dayanışmasını gördüm. Sizi o kadar iyi anlıyorum ki; çünkü o tünelin tam ortasından ben de geçtim. Ben, 20'li...